شمارهٔ ۱۲۴

دل چون جام جهان بین ز خدا می طلبم وز خدا آینه غیب نما می طلبم بوی جان از دم عیسی نفسی می جویم فیض روح القدس از باد صبا می طلبم رهرو عشقم و صد وادی حیرت در پیش مدد از همت مردان خدا می طلبم جان به خاک در جانان به ارادت سپرم یعنی از چشمه خضر آب بقا می طلبم به جفایی دل ما شاد نمی دارد دوست تو من خام طمع بین که وفا می طلبم سخت بی زارم از این خرقه آلوده خویش دلق پیشینه بی رنگ ریا می طلبم بر من از صومعه ها کار فروبسته نماند فتح بابی ز در میکده ها می طلبم دانه ها سبز بسی کرده ام از کشت امید سایه تربیت از ابر عطا می طلبم دارم از طره مشکین تو صد نافه چین ناف آهوی ختن را به ختا می طلبم ساقی از بزم طرب می به هوس ناکان ده که من از محفل غم جام بلا می طلبم تیره بختم ز شب هجر و سحر می خواهم دردمندم ز غم عشق و دوا می طلبم ساغر بیدل و دینم نیم از اهل صلاح شرف صحبت ارباب صفا می طلبم