شمارهٔ ۱۵۳

کنج میخانه و ساقی و می و مینایی خوش تر از هر چه به زیر فلک مینایی خاک پا شو به ره بی سر و پایی وآنگه پای بگذار به هر فرق فلک فرسایی خضر راهم بشو ای بدرقه فیض ازل دشت عشق است و خطرناک ترین صحرایی کشتی رانده ام از عشق به غرقاب فنا تا مگر گوهر یکتا برم از دریایی همره من مشو ای شیخ نکونام که من رند بدنامم و شهرت زده رسوایی بس شنیدم سخن از نزهت جنات نعیم دلکش از گوشه میخانه ندیدم جایی می عشق است مرا کوثر و میخانه بهشت ساقی آن حور پری چهر و ملک سیمایی یاد از آن بزم محبت که تو بودی چون شمع من به دور تو چو پروانه ناپروایی ما که مستظهر الطاف خداییم چه غم گر بود از پی امروز دو صد فردایی این نه دیر است و حرم درگه عشق است و در او سر شوریده قبول است و دل شیدایی آرزو نیست ز اوضاع جهان ساغر را غیر ساقی و می و مطرب بزم آرایی