شمارهٔ ۱۵۵

دلا به کوی محبت دمی گذار نکردی گذشت عمر به افسوس و هیچ کار نکردی قرار کار به آن زلف بی قرار ندادی به بی قراری عمر خود اعتبار نکردی ندانمت چه تمتع بری ز جان گرامی که روز وصل سرآمد نثار یار نکردی به فصل گل نشدی هم عنان باد بهاری بهار رفت و یکی ناله چون هزار نکردی کنون به برگ خزان در نگر به دیده حسرت که گل برفت و تماشای نوبهار نکردی گهی که مست و خراب از می شبانه فتادی به یک صبوح سحر چاره خمار نکردی فغان ز دوست تو ای چشم خون فشان که به عالم کدام راز دلی را تو آشکار نکردی چه رنج ها که کشیدی به راه عشق چو ساغر زهی وفا و ارادت که ترک یار نکردی