شمارهٔ ۱۶

رهرو عشق مگر سالک آگاهی نیست ور نه از دیر مغان تا به حرم راهی نیست خالی از مومن و ترسا نبود حلقه عشق اندر این سلسله از هیچکس اکراهی نیست آن نه میخانه و مسجد که زیادت طلبی کوی عشق است در او مرتبه جاهی نیست تو ز کوته نظری دست نداری ور نه دامن رحمت حق دامن کوتاهی نیست شکوه از دوست به جز دوست نمی شاید گفت که بجز دوست پناهی و هوا خواهی نیست در ره عشق قدم بر اثر پای بنه هان مپندار که راهی ست در او چاهی نیست سوز عشقت جگر دل شدگان پاک بسوخت هیچکس را ز غمت حوصله آهی نیست آسمان کم نکند کینه عشاق مگر یک دل سوخته و آه سحرگاهی نیست به در میکده ساغر به گدایی خوش باش که گدای در میخانه نه کم از شاهی نیست