شمارهٔ ۲۷

جز عارض جانان به نظر جلوه گری نیست لیکن چه توان کرد که صاحب نظری نیست هر دیده که جز نقش جمال تو نبیند دیده است ولی دیده که او را بصری نیست آخر مددی کن به من ای خضر خدا را درمانده در این بادیه ام راهبری نیست رفتم به خرابات که گیرم خبر از یار کآنجا خبر آن راست که از خود خبری نیست خون دل من می چکد از دیده به دامان جز این چه کنم نخل وفا را ثمری نیست دور از رخ و زلفش چه کند این دل زارم با تیره شب هجر که او را سحری نیست ترسم شود آن روز پشیمان ز جفایم کاندر سر کویش ز غبارم اثری نیست صیاد چه سودی دهد آزادیم از دام چون سوی گلستان شدنم بال و پری نیست ساغر به پناه گه رود زاین همه آفات جز درگهت ای پیر خرابات دری نیست