شمارهٔ ۳

گه سوی کعبه گاه به دیر است رو مرا شوق لقای دوست کشد کو به کو مرا آسوده از طلب ننشینم به راه عشق تا قوتی ست در قدم جست وجو مرا من آرزوی وصل تو دارم تمام عمر دانم که عاقبت کشد این آرزو مرا کو فرصتی که شرح غم دل کنم به یار قرب رقیب بسته لب از گفت وگو مرا چون آفتاب خیمه بر افلاک می زنم رخ گر نماید آن صنم ماه رو مرا راهم نمی دهد سگ کویش بر آستان داند یقین ز خیل گدایان کو مرا از بس به گریه خون دل از دیده ریختم در خاک پای دوست نماند آبرو مرا شیرین تر از شکر بسپارم به کام جان هر تلخیی که آید از آن تندخو مرا ساقی بیار باده و مطرب بساز چنگ کافسرده کرده واعظ بیهوده گو مرا رندی و نیک نامی و عشق و سلامتی باشد همان حکایت سنگ و سبو مرا کو تا به کوی میکده بسپاردم به خاک رندی که با شراب کند شست وشو مرا از جام جم طمع نه پسندم زلال خضر تا هست یک دو ساغر می در سبو مرا