شمارهٔ ۴۹

گر به انصاف به بازار مکافات برند حاصل هستی ما را به دو جو می بخرند حالت عشق مجویید از این آدمیان که اسیر خور و خوابند و کم از گاو و خرند رنج و راحت بر هر قوم دگر هست ولی عشق بازان بلاکش ز گروه دگرند ما که رندیم و گدا واقفی ای شحنه عشق خسروانند که سرمست کلاه و کمرند خوب رویان که به عشاق جفا می ورزند فارغ از ناله شب غافل از آه سحرند راز عشقت نه خود از پرده برون می دادم اشک گلگون و رخ زرد مرا پرده درند مردمانی که ز بیگانه اجازت طلبند آینه بر کف دستند و ولی بی بصرند عاشقان را به ارادت نتوان کرد قبول گر ز میدان بلا سر به سلامت ببرند گر دلی چون زر خالص بودت مقبول است قلب اندوده به بازار محبت نخرند ساغر این می خور و اندوه جهان هیچ مخور عاقلان باده خورند و غم دنیا نخورند