شمارهٔ ۶

طومار عمر چند کنم سال و ماه را کو باده تا به عرش زنم بارگاه را ساقی بیا که مانده به زندان حیرتم دور فلک ز شش جهتم بسته راه را بر ساغر بلور می لعل فام ریز تا مشتری نظر نکند مهر و ماه را عشاق را چه حالت پروای کفر و دین عشق آتشی ست میکده و خانقاه را صحرای عشق وادی حیرت بود در او ضد خضر راه گمشده گم کرده راه را بگذار حرص و نخوت و بگذر که رفتگان بگذاشتند مسند و تخت و کلاه را از درگهت مران من بیداد دیده را شوکت به دادخواه بود پادشاه را دل ها عزیز دار و به خواری رها مکن شه را سزد که قدر شناسد سپاه را فردا که در مقام حسابم درآورند در حیرتم که عذر چه گویم گناه را پاکی دهد نجات و وگرنه کجا بود موی سفید عذر درون سیاه را ساغر گدای درگه عشق است در جهان نه دیر می شناسد و نه خانقاه را