شمارهٔ ۹۷

اوقد النیران فی قلبی بایام الفراق ان نیران النوی فی القلب مما لا یطاق غرق توفان بلایم در میان اشک و آه ساقیا قم فاسقنی کاسا فان الوقت ضاق دیده ام بس تلخ کامی ها ز دست هجر یار نوش دارو می دهد طمع شرنگم در مذاق خلتی قم لا تسلنی من عقوبات النوی کنت قد اصلی بنار العشق فی طول الفراق نغمه عشاق را مطرب بزن با یک نوا خواه در خاک حجاز و خواه در ملک عراق یکه تازی را به جولانگاه عشق ای مدعی فارسی چون مصطفی خواهد فرس همچون براق بسته ام میثاق عشقت را من از عهد ازل حاش لله تا ابد گر بازگردم زآن وثاق ناصحم گفت از خدا صبری طلب در راه شوق یا الهی کفنی صبرا وزدنی الاشتیاق این بود رسم کهن در عهد عشق او که من ناگزیرم از وفا او در گریز است از وفاق زلف جادو خال هندویش به قصد عاشقان متفق گشتند با هم هر دو نعم الاتفاق قرص خورشید درخشان کز افق سازد طلوع پیش حسن طلعت رویش چو ماهی در محاق یاد از آن رندی و عشق و کوی پیر می فروش آن سفالین کاسه ها وآن ساقیان سیم ساق ساقیا مستان شب را بر صبوحی زن صلا قد اضاء الصبح الصبا و الراح راق فرصت می را غنیمت دان که دوران عنقریب بی محابا می زند بر جام ما سنگ نفاق ساغرا می خور که دارا و کی و جمشید و جم کلهم قد هالکوا من ذا الذی فی الدهر باق