غزل شمارهٔ ۳۹۶۱

ز خانه مست برون آن نگار آمده بود به اختیار نه بی اختیارآمده بود شکفته روی وشلایین ومست وخواب آلود به مدعای من دل فگار آمده بود چو شاخ گل ز سراپاش خنده می بارید گشاده روی تر از نوبهار آمده بود خطر ز سایه خود داشت نخل نوخیزش زبس که درخور بوس وکنار آمده بود اگر چه بود ز مستی به هر طرف مایل به جانب دل امیدوارآمده بود چو آفتاب که آید برون ز چادر صبح برون ز پرده شرم آن عذارآمده بود پیاده بود به ظاهر چو گلبن نوخیز ولی به بردن دلها سوارآمده بود کمی نبود ز اسباب عیش بزمش را برون ز خانه به قصد شکارآمده بود هنوز بخت گرانخواب چشم می مالد ز دولتی که مرا در کنار آمده بود نبود شیوه او لطفی این چنین صایب ز جذبه دل امیدوار آمده بود