شمارهٔ ۶۹

با ساقی و مطرب همه را کار به کام است کاشانه ی ما بزم جم از دولت جام است نقصان به غم افتاد و روان را طرب افزود تا شاهد روز و شبم آن ماه تمام است بدگیسوی او سور مرا سیرت سوکی بی طلعت او صبح مرا صورت شام است فسق همه از رأفت او پرده ی پرهیز ننگ همه از نعمت او شوکت نام است بی سرمه ی خاک در او چشم خرد را دیدار خطا عدل جفا نور ظلام است در دیده ی و دل از دو جهان نام و نشان نیست تا گوش و زبان راهی از نام توکام است با عشق امل سوز دگر علم و عمل چیست یا عاقبت اندیشی و تدبیر کدام است ای مرغ دل از خال لبش خام نگردی هشدار و بیندیش از این دانه که دام است با سابقه ی لطف قدیمم چو صفایی معشوق رضا شاه گدا خواجه غلام است