Üşüyorum

Susma ne olur Ey içim Güneşin küllerini bastım acıma Çiğ işlemiş ta iliklerime Dudaklarımın kenarında donuk bir hüzün Sisli ay ışığındandan süzülen Yaralı Anka'dır artık yüreğim Göçerken usulca kendi gurbetime Susma ey içim De ki Her gurbet sürgündür kendine Ve mesafeler arttıkça Sevdalar daha çok büyür Küçülürken ölüm gözlerimde Siyaha derinleşir sesimin ışıkları Dökülür zaman kirpiklerime De ki Zaman/sızdı yüreğime bu gidiş Bekle Neresinde durduk da ömrümüzün Hızla geçti yanımızdan zaman? Böyle bir başımıza kaldık Susma ne olur söyle Suskunluğun kendisini unutmadan Göğün çizgisinde ikindi vakti Kendimden uzaklaşan gölgemde Üşüyor sesim Hiç bu kadar sen değildi Güle durmuş tomurcuğu vuran ayaz Ve artık ömrün en dar ucunda En keskin yanıyla bir sala doldu içime Başladığım gibi yapayalnızım İşte gidiyorum çığlıklarım izsiz İşte gidiyorum kimsesiz avaz avaz Şimdi uzaklardan seyretmek istiyorum her şeyi Mermer bir bahçede taş kadar eskiyim Kanatlarım kırık ve de yorgun İzlerini silemiyorum yaralarının Dün de bugün de ve yarın da Yavaş yavaş sana ölüyorum Bitmeyen şiirlerimi örtün Yalvarırım örtün üzerime Üşüyorum..