شمارهٔ ۱۱۴
س سلیم تهرانی
0
Altın Yaprak
گل این باغ را ساغر ز می شام و سحر خالی ست
چو بیند تاج خود را لاله گوید جای سر خالی ست
به غیر از باد همچون سرو چیزی نیست در دستم
همیشه کیسه آزادگان چون جای زر خالی ست
تماشای تو بی خود کرده هرکس را که می بینم
نشسته هرکه در بزم تو جایش بیشتر خالی ست
من آن مخمور بی برگم که هرجا شیشه ای بینی
به طاق خانه ام همچون دکان شیشه گر خالی ست
نخواهد بهله هرکس صید از باز نظر گیرد
ندانم جای دست کیست کو را در کمر خالی ست
سلیم از من چه می پرسی که زنجیرت به پا از چیست
تو هم دیوانه ای بنشین که زنجیر دگر خالی ست
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş