شمارهٔ ۱۸۷
س سلیم تهرانی
0
Altın Yaprak
بیا که وصل تو گل را بهار دلخواه است
چمن ز رخنه دیوار چشم بر راه است
به هرکجا روم از کوی او دلم آنجاست
گدا به خانه ولی کاسه بر سر راه است
مبین حقیر کسی را که شمع در شب تار
به از عصای بلند است گرچه کوتاه است
به پنجه شانه ام از تارهای موی سفید
چو شانه ای ست که در کارگاه جولاه است
مپرس حال مقیمان خانه افلاک
که نان به طاق بلند است و آب در چاه است
سلیم از مه نو حال آسمان پیداست
نشان مرکب طفلان رکاب کوتاه است
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş