شمارهٔ ۲۲۱

به خاک هند مرا تاب زیستن ز کجاست که چون حباب مرا زندگی به آب و هواست چنان مدار معاشم ز پهلوی خویش است که تا فتیله ی داغم ز بندهای قباست گریختن ز جفای زمانه ممکن نیست کجا رویم که خورشید گردنامه ی ماست به چشم اهل کمال آسمان و خورشیدش به دست طفل دبستان کتاب شاه و گداست ز ننگ خدمت مخلوق همچو سایه به خاک فتاده ام که نگویند پیش خود برپاست نهاده شوق رهی پیش پای من که درو ز چوب تیر پر مرغ را به دست عصاست ز حسن داده ترا روزگار سامانی که احتیاج تو ای بت همین به نام خداست کسی سلیم سلامت نرفت در ره عشق چه خارها که درین راه شعله را در پاست