شمارهٔ ۲۳۷
س سلیم تهرانی
0
Altın Yaprak
از سایه ی تو سبز سر خاک من بس است
لوح مزار فاخته سرو چمن بس است
شیرین ز غیرت شکر این پیچ و تاب چیست
پرویز گو مباش ترا کوهکن بس است
میلم دگر به حسن سیاه و سفید نیست
شوق بنفشه و هوس یاسمن بس است
خلوت چه احتیاج بود عزلت مرا
فانوس وار خلوت من پیرهن بس است
در غربت از وجود خود آزار می کشیم
ما را همین نمونه ز خاک وطن بس است
بیگانه باش گو همه عالم به من سلیم
چون خامه آشنایی من با سخن بس است
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş