شمارهٔ ۳۰۸

بجز نسیم که آن زلف تابدار شکست نخورده است سپاهی ز یک سوار شکست نمی شود به شکست کسی دلم راضی شکست رنگ به رویم اگر خمار شکست به سوی باغ اگر پا گذاشتم بی تو ز سرگرانی هر غنچه شاخسار شکست ز مومیایی می کی درست می گردد که همچو غنچه دلی دارم و هزار شکست ز بس که گریه برد لخت دل به دامانم گمان بری که مرا شیشه در کنار شکست به پیش زاهد و می خواره انفعالی نیست مرا که داد خزان توبه و بهار شکست حریف نیست دلم اضطراب عشق ترا ز تاب زلزله افتد به کوهسار شکست سلیم حیف ز آیینه ی دلی کز مهر به دوست دادم و گفتم نگاه دار شکست