شمارهٔ ۳۲۴

به چشم همت من عرصه ی زمین تنگ است گشاده است مرا دست و آستین تنگ است به جان رسیده ام از محرمان طره ی دوست که عیش مور ز پهلوی خوشه چین تنگ است زبان ز عهده ی شکر تو چون برون آید که بر بزرگی نام تو این نگین تنگ است در آستان تو عرض نیاز خواهم کرد بساط سجده گشاد و مرا جبین تنگ است ز جوش سبزه ی خط شد تبسمش دلگیر فغان که جای ز موران بر انگبین تنگ است چو موج آب روان گشت سوی پیشانی در آستین تو از بس که جای چین تنگ است به آن امید که گیرم سراغ طره ی او همیشه خانه ام از جوش شانه بین تنگ است چو بارگاه سلیمان بساط طبع سلیم گشاده است چه حاصل که این زمین تنگ است