شمارهٔ ۳۳۱

چو مجنون بر زبانم حرف او افسانه لیلی ست کسی کو آشنای او بود بیگانه لیلی ست عجب دارم که مجنون تر کند لب از می کوثر به محشر گر نگویندش که این پیمانه لیلی ست ز عشق پاک خود مشاطه حسن نکویانم دلم آیینه شیرین و دستم شانه لیلی ست ز تأثیر محبت این قدر کافی ست مجنون را که هرکس بیند او را گوید این دیوانه لیلی ست اجل مشکل که بتواند شکار خود کند او را که مرغ روح مجنون صید دام و دانه لیلی ست نظر بر روی او دارم ولی بی طاقتی برجاست دلم سرمنزل مجنون و چشمم خانه لیلی ست حدیث دین و دنیا را سلیم از وی چه می پرسی که مجنون را همیشه گوش بر افسانه لیلی ست