شمارهٔ ۴۰۶
س سلیم تهرانی
0
Altın Yaprak
می حرام محتسب بادا که بی ما می خورد
دارد آب زندگی چون خضر و تنها می خورد
گر نسیمی بر بساط عشرت ما بگذرد
شیشه ها بر یکدگر چون موج دریا می خورد
می شوم مست از در میخانه هرگه بگذرم
همچو شاخ گل دلم آب از کف پا می خورد
از پریشانی نباشد اضطراب عاشقان
شعله گر لرزد نپنداری که سرما می خورد
حرف با حرف آشنا گر شد جدل در کار نیست
دست بوسی کن به یاران پا چو بر پا می خورد
دیده بودی هرگز ای زاهد می گلگون به خواب
هرکه با ما می شود همراه این ها می خورد
بس که افتاده ست در کار جهان کاهل سلیم
می کند امروز می در جام و فردا می خورد
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş