شمارهٔ ۴۴۲
س سلیم تهرانی
0
Altın Yaprak
چشم خود بگشا حدیث خوش نگاهی می رود
گردنی برکش که حرف کج کلاهی می رود
در دلش از من غباری هست پنداری که باز
آب چشمم از برای عذرخواهی می رود
رهروان رفتند و چون از کاروان واماندگان
برق ایشان را ز دنبال سیاهی می رود
آنچه در راه کسی باشد ازان نتوان گریخت
گر روم بر آب در پا خار ماهی می رود
وادی عشق است اینجا نیست نومیدی سلیم
کاروان در منزل از گم کرده راهی می رود
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş