شمارهٔ ۴۴۲

س سلیم تهرانی
0 Altın Yaprak
چشم خود بگشا حدیث خوش نگاهی می رود گردنی برکش که حرف کج کلاهی می رود در دلش از من غباری هست پنداری که باز آب چشمم از برای عذرخواهی می رود رهروان رفتند و چون از کاروان واماندگان برق ایشان را ز دنبال سیاهی می رود آنچه در راه کسی باشد ازان نتوان گریخت گر روم بر آب در پا خار ماهی می رود وادی عشق است اینجا نیست نومیدی سلیم کاروان در منزل از گم کرده راهی می رود

Bu şiire çeviri ekle ·

Bu şiiri puanla

Henüz puan verilmemiş

Yıldıza dokunarak 1–10 arası puan ver

Yorumlar

Yorum yapmak için giriş yapmalısın.

Giriş yap

Bu şiire henüz yorum yapılmamış. İlk sen ol.

Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.