شمارهٔ ۴۴۲

بسیار در هر گوشه ای من گوش را مالیده ام تا چون رباب از گوشه آواز او نالیده ام چون نال گشتم ناتوان از بس که خون خوردم چو نی تا تو نپنداری که از باد هوا نالیده ام اشک روان خویش را بر روی دیده ره دهم تا من در آب چشم خود از تو خیالی دیده ام هر شب که مه را دیده ام از تو خیالی جسته ام هر صبحدم من از صبا از تو خبر پرسیده ام چون بید خنجر می کشد بهر نگهبانی گل هر گه که بادی می وزد بر هر گلی لرزیده ام ای گل تو بر شاخ طرب رعنا و تر بشکفته ای تو خنده می زن خوش که من جون ابر خون باریده ام تا رفته ای ای نور چشم از دیده ناصر برون چون قطره های اشک خود در خاک و خون غلتیده ام