شمارهٔ ۴۶۷
س سلیم تهرانی
0
Altın Yaprak
ای به خورشید سیاهی زده از روی سفید
ماه نو را ز رهت گرد بر ابروی سفید
سنبلی تاب به شاخ گل نسرین زده است
خم گیسوی تو پیچیده به بازوی سفید
نشود هیچ در آیینه روشن پنهان
دل چون سنگ تو پیداست ز پهلوی سفید
غیر من کز کمر نازک او بی تابم
نشنیدم که برد دل ز کسی موی سفید
چه غم از تیرگی بخت وفا گر داری
خوش بود خال سیه بر طرف روی سفید
عقل و هوش از من بیدل رخ او برد سلیم
از کدامین چمن است این گل خوشبوی سفید
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş