شمارهٔ ۴۸
س سلیم تهرانی
0
Altın Yaprak
نتوان گفت به رویش سخن آینه را
نسبتی با تن او نیست تن آینه را
شوق رویش همه کس را به غریبی دارد
سبب این است جلای وطن آینه را
هیچ کس نیست که در وصل تو نقشش ننشست
خوب دارد گل روی تو فن آینه را
چرب نرمی ست در اصلاح دلم کار غمت
موم روغن شده این سنگ تن آینه را
رونق انجمن از صحبت اهل سخن است
سبز دارد پر طوطی چمن آینه را
حسن چون پرده گشاید پی تاراج سلیم
به در آرد ز بدن پیرهن آینه را
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş