شمارهٔ ۵۵۳
س سلیم تهرانی
0
Altın Yaprak
می کشان در انجمن چون حرف لعل او زنند
شیشه و پیمانه از مستی به هم پهلو زنند
پادشاه خوبرویان است چندان دور نیست
سرو و شمشاد چمن گر پیش او زانو زنند
نوک مژگانی درون چشمشان نشکسته است
گلرخان از بی غمی زان تیر بر آهو زنند
جور خود را بر ضعیفان آزماید روزگار
تیغ را دایم برای امتحان بر مو زنند
چشم بر اصلاح غمخواران سلیم از ابلهی ست
زخم نتوان زد به خود گر بخیه را نیکو زنند
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş