شمارهٔ ۶۲۴

قدم هرکس به راه او نهد منزل نمی خواهد به این بحر آنکه گردد آشنا ساحل نمی خواهد ازان چون مرغ بسمل می تپم در خاک و خون دایم که بعد از مرگ هم آسوده ام قاتل نمی خواهد قبول خاطر ای همدم به دست کس نمی باشد ترا بسیار من می خواهم اما دل نمی خواهد بنازم اهل همت را که احسان کریم ما دو عالم را به منت می دهد سایل نمی خواهد حرم از پیش راه عاشقان گو یک طرف بنشین که چون ریگ روان این کاروان منزل نمی خواهد به تنهایی مرا هم صحبتان ای کاش بگذارند چراغ لاله را صحراست خوش محفل نمی خواهد جهان سامان خود را عیب پوش ناقصان دارد که پای خویش را طاووس جز در گل نمی خواهد سلیم از ناله خود را هر نفس آرم به یاد او ز خود مرغ قفس صیاد را غافل نمی خواهد