شمارهٔ ۷۵۹

ز مستی بر دم تیغ شهادت هر زمان غلتم به روی سبزه موج آب چون غلتد چنان غلتم درین وادی که هر نقش قدم سرچشمه خضری ست به خاک از تشنگی تا چند چون ریگ روان غلتم غریبی آن چنان دارد مهیا برگ عیشم را که می افتم به روی گل اگر از آشیان غلتم شکسته رنگی اهل درد را سامان رعنایی ست چو هندو گر خودآرایی کنم بر زعفران غلتم به تیغ کوه چون ابر بهاری سینه می مالم نیم شبنم که گل بستر کنم بر روی آن غلتم به روی یکدگر مستان چو موج آب می غلتد بده پیمانه ای ساقی که من هم آنچنان غلتم سلیم از پیکرم جز داغ دل ظاهر نمی گردد به هر جانب که همچون قرعه زار و ناتوان غلتم