شمارهٔ ۷۶۴

سوی خم می این دل مخمور فرستیم پروانه ی خود را به سوی طور فرستیم از صحبت هم ذوق بود تنگدلان را برخیز سلیمان که پی مور فرستیم ساقی ز سفال سر خم باده به ما ده تا ساغر چینی سوی فغفور فرستیم سروی چو تو در گلشن فردوس ندیده ست در جلوه درآ تا ز پی حور فرستیم مشتاق ترا تحفه همین عرض نیاز است جان خود چه بود تا ز ره دور فرستیم دل را به سوی کوی تو چون طفل دبستان از بس ز تو رنجیده به صد زور فرستیم از نیش حریفان جهان تا شود آزاد دل را به نهانخانه ی زنبور فرستیم ما را بجز از روح نظیری نشناسد فیروزه ی خود را به نشابور فرستیم خواندیم سلیم این غزل تازه به حاسد تا مرهم الماس به ناسور فرستیم