شمارهٔ ۷۷۹

اثر در عالم از دارا و اسکندر نمی بینم سری همچون کلاه لاله در افسر نمی بینم درین مجلس چراغی از که خواهد خواست پروانه که غیر از شمع یک سرزنده دیگر نمی بینم مرا ذوقی ز دانش نیست لوح ساده در کار است که بر آیینه دارم چشم من جوهر نمی بینم ز کویش می توان رفتن قرار و صبر اگر باشد درین پرواز همراهی ز بال و پر نمی بینم میان یوسف و معشوق ما نسبت نمی گنجد من اندر راستگویی روی پیغمبر نمی بینم عجب جمعیتی از بوی زلف او به دست آمد پریشانی دگر زین گنج بادآور نمی بینم جهان را تیره کرد آه و نشان گریه ظاهر نیست غبار فتنه پیدا شد ولی لشکر نمی بینم درین دریا چنان بیم نهنگ آشفته ام دارد که چون ماهی به زیر پای خود گوهر نمی بینم نهان در پرده هر برگ گلی مشاطه ای دارد همین آیینه ای پیداست روشنگر نمی بینم نشد ترک کلاهم باعث آسایشی ای دل صلاح کار خود را جز به ترک سر نمی بینم خوش آن محتاج کز روی کریمان چشم بردارد درین دریا حبابی به ز نیلوفر نمی بینم جنون از انقلاب روزگار آسوده ام دارد شهید کربلای عشقم و محشر نمی بینم مکن منعم اگر چشم از جمالت برنمی دارم نمی بینم ترا عمری ست ای کافر نمی بینم گرسنه نیستم ای اهل همت تشنه ام تشنه من آن کز آب رز دیدم در آب زر نمی بینم سکون و جنبش اشیا سلیم از خویش کی باشد همین کشتی به دریا دیده ام لنگر نمی بینم