شمارهٔ ۸۰۷

چو بلبل باعث شوریده گفتاری نمی دانم چو گل تقریب این آشفته دستاری نمی دانم مکن عیبم اگر بر حال خود هرگز نپردازم که من میخواره ام آیین غمخواری نمی دانم مرا شور جنون از راحت تجرید غافل کرد چو فیل مست قدر این سبکباری نمی دانم گرفتم عالم از من شد مرا عقل معاشی کو جهانگیری چه حاصل چون جهانداری نمی دانم درشتی گر به کار آید ترا ای گوهر ارزانی که من چون رشته کاری غیر همواری نمی دانم چنان از بی سبب آزردنم شرمنده ای از من که من خوی ترا ای دوست پنداری نمی دانم برای عاشق آزاری ترا عذری نمی باید چه خواهد شد اگر گویی که دلداری نمی دانم چو بلبل بس که نالیدم ز گلزارم برون کردند چه می خواهد ز من این ناله و زاری نمی دانم سلیم از کف خریداران متاعم مفت می گیرند که چون یاران دیگر من دکانداری نمی دانم