شمارهٔ ۸۴۷
س سلیم تهرانی
0
Altın Yaprak
گه مستم و گاه در خمارم
این است تمام عمر کارم
از پاره ی دل سرشک چون گل
آیینه شکسته در کنارم
چندم ببرد به سیر گلشن
از روی نسیم شرمسارم
از عالم خاک پای عنقا
ببریده ز تیغ کوهسارم
پیچیده ام آنچنان که افتند
مرغان به قفس ز شاخسارم
بی آن گل رو سلیم بگذشت
افسرده تر از خزان بهارم
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş