شمارهٔ ۸۸۵
س سلیم تهرانی
0
Altın Yaprak
نتوان یافت دلی خوش به جهان ای کاکو
چه روی گاه سوی گنجه و گاهی باکو
طرفه عهدی ست که انگشت تحیر شده است
آشنای همه لب همچو نی تنباکو
ای که از لطف نگهدار همه دل هایی
دل یاران همه بر جای خود است از ما کو
به سفر می روم و بسته به دل مهر وطن
رشته ای از پی باز آمدنم چون ماکو
نعمت هند فراوان بود اما نرود
یاد گیلان ز دل و حسرت نان لاکو
با غم آن به که بسازیم درین دور سلیم
بوده زین پیش نشاطی به جهان حالا کو
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş