شمارهٔ ۸۸۴
س سلیم تهرانی
0
Altın Yaprak
بسته کمر کینم از قبضه کمان او
در کشتن من تیغش افتاده به یک پهلو
چون سرو سوی مسجد آمد به نماز اما
می خورده و چون غنچه آید ز دهانش بو
بیماری چشمش را تعویذ چو بنویسند
از پرده ی چشم آرند خوبان ورق آهو
پایم ز طلب فرسود تا زانو و کار من
صورت ز جهان نگرفت چون آینه ی زانو
نزدیک شده نسبت با آن کمرم از ضعف
در پوست نمی گنجم از شوق همین چون مو
چون شام سلیم آید ایام قدح نوشی ست
فیضی ندهد در روز ساغر چو گل شب بو
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş