غزل شمارهٔ ۱۰۹

هر آن حدیث که از عشق می کنند روایت خلاصه سخن است آن و مابقی است حکایت جهان عشق ندانم چه عالمی است که آنجا نه مهر راست زوال و نه شوق راست نهایت بیا بیا که همه چیز راست حدی و ما را ز حد گذشت فراق و رسید شوق به غایت برفت کار ز دست و رسید عمر به پایان بیا و مرحمتی کن که هست وقت رعایت ولایت دل و چشمم سیاه شد قدمی نه درین سواد ز مردم بپرس حال ولایت توام ز چشم فکندی و من فتاده چشمم ز چشم خود گله دارم ندارم از تو شکایت به رنگ روی همی دانم آب چشم و برآنم که رنگ و روی تو در آب دیده کرد سرایت بداد جان و بجان در نیافت وصل تو سلمان که این معامله موقوف دولت است و هدایت تو پادشاهی و ما را که بنده ایم و رعیت ز حضرتت نظر همت است و چشم عنایت