غزل شمارهٔ ۲۵۰

ای صبا برخیز و کوی دلستان ما بپرس جان ما آنست حال جان ما آنجا بپرس اندک اندک پیش رو وآن جان بیمار مرا زیر لب بسیار بسیار از زبان ما بپرس خفته است آن نرگس بیمار و ابرو بر سرش حال بیماران ز جان ناتوان ما بپرس انحرافی در مزاج مستقیم سرو ماست گوییا چون است سرو بوستان ما بپرس رنگ رویم کرد پیدا رنج پنهان ای طبیب رنگ ما را بین و از رنج نهان ما بپرس شمع سان دارم سری بی آنکه باشد درد سر قصه ما یک یک از اشک روان ما بپرس کار ما عشق است و آنگه عقل سعیی می کند عقل را باری چه کار اندر میان ما بپرس اینکه می گویی چرا سلمان جهان و جان بباخت در سخن یک بار از آن جان و جهان ما بپرس