غزل شمارهٔ ۲۸۶

عزم آن دارم که با پیمانه پیمانی کنم وین سبوی زرق را بر سنگ قلاشی کنم من خراب مسجد و افتاده سجاده ام می روم باشد که خود را در خرابات افکنم ساقی دوران هر آن خون کز گلوی شیشه ریخت گر بجویی باز یابی خون او در گردنم زاهدا با من مپیما قصه پیمان که من از پی پیمانه ای صد عهد و پیمان بشکنم گر به دوزخ بگذرم کوی مغان باشد رهم ور به جنت در شوم میخانه باشد مسکنم بر نوای ناله مستانه ام هر آفتاب زهره همچون ذره رقصد در هوای روزنم رشته جانم بسوزاند دمادم عشق و تاب من چراغم گوییا عشق آتش و من روغنم زنده می گردم به می بی منت آب حیات خود چرا باید کشیدن ننگ هر تر دامنم من پس از صد عصر کاندر زیر گل باشم چو می گردد از یاد قدح خندان روان روشنم