غزل شمارهٔ ۳۱۴

خواهیم چون زلیخا یوسف رخی گزیدن بس دامنش گرفتن وانگه فرو کشیدن بی جهد بر نیاید جان عزیز باید جان عزیز دادن یوسف به جان خریدن گم کرده ایم خود را راهی نمای مطرب باشد مگر بدان ره در خود توان رسیدن حاجی دگر نبرد قطعا ره بیابان مسکین اگر تواند یک ره ز خود بریدن نی هر دمم ز مسجد خواند به کوی رندی قول وی از بن گوش می بایدم شنیدن از گفتگوی واعظ مخمور را چه حاصل می بایدش کشیدن وز درد سر رمیدن باد صبا ز زلفش خوش می جهد ندانم کز بند او صبا را چون دل دهد جهیدن بر هر طرف که تابد خورشیدوش عنان را چون سایه در رکابش خواهم به سر دویدن سلمان به نام و نامه درکش قلم که خواهند این نام ها ستردن وین نامه ها دریدن