غزل شمارهٔ ۳۵۳

دلا راه هوا خالی نخواهد بودن از گردی قدم مردانه نه کانجا به گردی می رود مردی خبر داری که درد او برآوردست گرد از من نماندست از من خاکی به غیر از درد او گردی چو گردم در هوا گردان ولیکن بر دلش هرگز نمی آیم رها کن تا نیاید بر دلش گردی دم لعل لبش خوردیم و زاهد کرد منع ما نکردی منع ما زاهد اگر زین می دمی خوردی گهی بر آب باید زد درین ره گاه بر آتش بباید خو فرا کردن به هر گرمی و هر سردی ز آب دیده سلمان نهال حسن می بالد سحابی تا نمی گرید نمی خندد رخ وردی نه هر رعنا وشی باشد حریف مرد درد او بباید عشق جانان را درون درد پروردی