غزل شمارهٔ ۳۵۴

به نیازی که با خدا داری که دلم بیش ازین نیازاری من نیاز آرم ار تو ناز آری من نیاز آرم ار تو ناز آری دل من برده ای ز دست مده چه شود گر دلی به دست آری ای ز زاری عاشقان بیزار عاشقان چون کنند بی زاری زارم از بی زری و می ترسم که کشد بی زری به بیزاری چاره کار من زرست چو نیست زاریی می کنم به ناچاری بخت خود را به خواب می بینم کاشکی دیدمی به بیداری من افتاده بر توانم خواست از سر جان اگر کنی یاری ما نیاریم کرد در تو نظر نظری کن به ما اگر یاری بوی زلفت اگر مدد ندهد برنخیزد صبا ز بیماری بار دل بس نبود سلمان را عشق در می خورد به سر باری