غزل شمارهٔ ۳۷

ترکم عرب مثال چنگ بر عذار بست مردانه روی بست و دل عاشقان شکست ای صبر چون رکاب زمانی بدار پای کان شهسوار ترک عنان می برد ز دست آنکس که گشت کشته ز سودای چشم تو خیزد صباح روز قیامت ز خاک مست هر کس که در کشاکش عشق توام بدید از صحبت کمان قد من چو تیر جست رحمت بر آب دیده که چند آنچه راندمش دستم ز آستین و ز دامن نمی گسست با آنک در میان تو دل بست عالمی کس زان میان به غیر کمر طرف بر نبست دارم سری و از تو مرا سر دریغ نیست پیش تو می نهم من درویش هر چه هست ما بی خودیم و مدعیانند بی خبر زان می که داده است به ما ساقی الست در طیره ام ز طره که گستاخ در رخت بنشست و راستی به همه روی کج نشست صوفی رفیق زمره اصحاب رهروست سلمان ندیم مجلس رندان می پرست