غزل شمارهٔ ۳۷۰

سوز تو کجا گیرد در خرمن هر خامی مرغ تو فرو ناید ای دوست به هر بامی مرد ره سودایت صاحب قدمی باید کان بادیه را نتوان پیمود به هر گامی بد نام ابد کردم خود را و نمی دانم درنامه اهل دل نیکوتر ازین نامی از عشق تو زاهد را دم گرم نخواهد شد زیرا که بدان آتش هرگز نرسد خامی دیوانه دلی دارم کارام نمی گیرد جز بر در خماری یا پیش دلارامی از تو نظری سلمان می دارد و می شاید درویشی اگر خواهد از پادشه انعامی لب را به سخن بگشا زیرا که ندارد دل غیر از دهنت کامی و آنگاه چه خوش کامی آغاز غمت کردم تا چون بود انجامش این نیست از آن کاری کان را بود انجامی