غزل شمارهٔ ۴۳

تا بر نخیزی از سر دنیا و هر چه هست با یار خویشتن نتوانی دمی نشست امشب چه فتنه بود که انگیخت چشم او کاهل صلاح و گوشه نشینان شدند مست عاشق ندید در حرم دل جمال یار بر غیر یار تا در اندیشه در نبست صوفی به رقص بر سر کوی بکوفت پای عارف ز ذوق بر همه عالم فشاند دست ساقی قدح به مردم هشیار ده که من دارم هنوز نشوه ای از ساغر الست این مطربان راهزن امشب ز صوفیان خواهند برد خرقه و دستار و هر چه هست من جان کجا برم ز کمندش که باد صبح جانها بداد تا ز سر زلف او بجست صیدی که در کمند تو روزی اسیر شد ز اندیشه خلاص همه عمر باز رست اصنام اگر به روی تو ماننده اند نیست فرقی میان مذهب اسلام و بت پرست خواهی که سربلند شوی از هوای او سلمان چو خاک در قدم یار گرد پست