غزل شمارهٔ ۶۳

روزی از رویت مگر طرف نقاب افتاده است در دل خورشید و مه زان روز تاب افتاده است دیده من تا به روی توست روشن خانه ای است مردم چشم مرا در خانه آب افتاده است بس که بارید از هوا باران محنت بر سرم کش به اطراف زجاجی آفتاب افتاده است غمزه ات دل می برد چشم توام خون می خورد روز و شب آن در شکار این در شراب افتاده است کرد چشمت فتنه ای پیدا و در هر گوشه ای عالمی بر فتنه بختم به خواب افتاده است شد دل بیمار و می خواهد ز لعلت شربتی رحمتی فرما که این مسکین خراب افتاده است آفتابی از من خاکی جدا خواهد شدن لاجرم چون ذره دل در اضطراب افتاده است برمتاب از من عنان آخر که یکسر کار من رفته است از دست و در پا چون رکاب افتاده است تا من افتادم ز کویت در حسابی نیستم ز آنکه در کویت چو سلمان بی حساب افتاده است