غزل شمارهٔ ۶۴

خواب مستی کرده چشمت در خمار افتاده است زلف مشکین تو چون من بی قرار افتاده است چشم بیمار تو را میرم که در هر گوشه ای چون من مسکین بیمارش هزار افتاده است کار کارافتادگان را باز می بین گاه گاه خاصه کار افتاده ای را کاو ز کار افتاده است پای را در ره به عزت می نه ای جان عزیز زآنکه سرهای عزیزان بر گذار افتاده است جمله ذرات وجودم غرق بحر حیرت است زآن میان این اشک خونین بر کنار افتاده است عشق و درویشی و بیماری و جور روزگار صعب کاری است و ما را هر چهار افتاده است حال سلمان گر کسی پرسد بگو در کوی دوست بی نوایی بی زری بی زور زار افتاده است