غزل شمارهٔ ۸

نقش است هر ساعت ز نو این دور لعبت باز را ای لعبت ساقی بیار آن جام خم پرداز را چون تلخ و شوری می چشم باری بده تا در کشم آن جام نوش انجام را وان تلخ شور آغاز را عودی به رغم عاشقان بنواز یک ره عود را مطرب به روی شاهدان برکش دمی آواز را چنگ است بازاری مگو راز نهفت دل برو دمساز عشاق است نی در گوش وی گو راز را ای روشنایی بصر چشم از تو دارم یک نظر بی آنکه یابد زان خبر آن غمزه غماز را با ما کمند زلف تو ز اندازه بیرون می برد تابی نخواهی دادن آن زلف کمند انداز را ناز و حفاظ دوستان حیف آیدم بر دشمنان ایشان چه می دانند قدر این نعمت و این ناز را پروانه پیش یار خود میرد خود و خوش می کند هل تا بمیرد در قدم پروانه جانباز را ترک هوای خود بگو سلمان رضای او بجو نتوان به گنجشکی رها کردن چنین شهباز را