Kristal Ve Kırılgan

ey hayat parçalarıma ayrılıp yeniden takmayı öğret bana hep doğduğu yaştadır gözbebekleri büyütür / büyüyemezsin ama seni sevgiyle doldurur baş aşağı ederler sonra yere dökmeyi denerler içindekileri yaa kristal bardak yer çekimine karşı koymak öyle kolay değil bir sabah ansızın hiç anlaşılamayan bir nedenle bedenini terk eder gibi çıkar gidersin ve bu neden sana çayda çıra oynamayı suların altında yanmayı öğretir içindeki ateş uçurduğun güvercinlerden düşen bir tek tüy sana yeter de artar bile göğün mavi döşeğinde takla atmayı öğrenirsin sevişirken konuşmayı konuştuklarını suyun ana diline çevirmeyi bir çift gözün kahve rengine tarçın gibi dökülmeyi öğrenirsin damarların aralanmaya hücrelerin bölünmeye başlar ve bu neden sana tam da doğduğun yerde ölmeyi vaat eder seni alaşağı ederler kristal bardak yaşamak hiç kolay değil bir gün döner kendine çocukluğunun geçtiği eski bir eve bakar gibi bakarsın uzaktan ve bu bakış sakalların uzayıncaya kadar sevişmeyi gökyüzünü okşamayı rakıyla şalgam içmeyi öğretir sana dilek tutmayı dağ rüzgarlarından kekik toplamayı öğretir at kestanesinin isim babası kim diye aklını kaçırırsın merak kiralık katilin olur gittiğin yerlere taşırsın ve bir mezra gibi boşaltırsın kendini çok çalış/ bakışmaları okumak ömrü uzatır doğmamış bir çocuğa yürümeyi önerirsin taksim meydanında ki onunla yaşıtız şimdi biz onurun taşınabilir bir pankart olduğunu başımızın üzerinde ve katılmanın erdem aynı yerde öğrendik ikimiz işte böyle kristal bardak yaşamak elini açarak hadi çak , demeye benzemiyor en zor anlarında bile yeni doğmuş bir çocuğu havaya atarak sever gibi düşmesinden hep korkarak sektire sektire sevmeyi öğretirler kendini