Ebruli Hicaz Faslı

senin gülüşünü sevdim bir çağlayan sularını uçurumdan aşağı bırakırcasına bir ağaç ormanından kanırtırcasına kendini köklerinden sökülüşünü sevdim ben senin kırıklarına aldırmadan çiçekler açarak bana dökülüşünü sevdim herkesin öylesine kabartmalıyken kabzası sendeki okunaksız gül nakışını sevdim dumansız bacamın sıcağı doğrulara doğrulurken gez sendeki gözü gözdeki seğirmeyi kirpiklerinden damlayan bakışını sevdim içimde alabildiğine sükunet bir bakışınla dışarıdaki dünyayı hışımla değiştirmeyi sevdim " bir deniz çekilir gibi kendi içindeki başka bir denize" ıssız kayalıklarımda sessiz bekleyişini sevdim artık her şey bitti derken kırmızı bir mercanı bir canı bir cana ekler gibi beyaz bir dalgaya ekleyişini sevdim aydınlık ve esmer inadını adını adınla çağrılan kadını sevdim tıpkı anadilim türkçe gibi ben senin yazıldığın gibi okunuşunu sevdim ağır bir uykuydu lacivert kızarmış ekmeğe yağ sürer gibi gökyüzüme dokunuşunu sevdim birini sevmek bir tüyle kanat yapmak gibiydi gibiydi hayat artırılan bir şeydi suret oysa benzeri yalnızca andırır hiç kimse aynı değilken aslının dokundukça fesleğen koklandıkça çam toplandıkça papatya göğsümdeki kımıltılı karanfil bu pervasız ebruli hicaz faslının tam orta yerinde başka bir şeyi değil nihayent gür çalışını sevdim her şey eksilterek birikir senin bende -verdikçe- çoğalışını sevdim içimde bin çeşit hep aynı kalışını sevdim seni sevdim