Bizi Kim Anlar

aşk şiirlerine döşenen imgeydi mayın yaralıdır parmak uçları eski şarkılara dokunmayın verem ve masum üstelik kötü yola düşerdi kadın hayat deyip geçemezdik anlamamız beklenirdi çünkü anlaşılır gerekçelerdi ve en ağır bedel çocuklar anlardık film bittiğinde hepimiz çoktan birer kahramandık kirpiklerinden başlardık saymaya zaman alırdı birini sevmek bakardık uzun uzun baktığımız duvarda resmi çıkardı sevdiğimiz kızın sevmişsek onu ezbere okurduk gözlerimiz yumuk koşar adım çıkardık tepelere sonu yoktu birini sevmenin yüksekte korkmazdık düşeceğimizi bilsek de ve hiç kimse böylesine hazır değildi çıktığı yerden atarak kendini düşmeden tutmaya ve bu kadar kolay unutmaya hazır değildi hiç kimse zaman ağır aksak akan ırmak gibiydi epey hafifledik işe yaradı onca diyet giderek hızlandı yaşanan her şey derinleşti hayata başladığımız yeri unutmayalım diye koyduğumuz işaret ölü aşklara mezarlık oldu gövdemizin ortasında açılan çukur su çabuk eğildi bendine artık ne ölesiye cesur adamlar kaldı ne de ipek dokusu bayrak kadınlar yolda iz bırakmıyor kişiliksiz adımlar keşke o kadar iyi olmasaydı çocukluğumuzdaki kahramanlar şimdi bizi kim anlar