Zar Afet

Ne bir dağa benziyor Ne ırmağa Benim arzuladığım şey Eve koşarak giderken Dumanı tüten bir ekmeği Kulağından ısırmağa belki Ne yola benziyor Geçtiğim yer Şehre ne de Çalınmayan kapıların tok gövdesine Bir begonvile Gidenleri beklerken pencerede Tutkuyla sarılan iki insanın Yırtılırcasına sıyrılan elbisesine Ne güle benziyor çünkü Ne sıcak bir ele İçeride karşılamak birini Kendini dışarıda bırakmak belki Kırgın bir arkadaşı barışa çağırmak Örtülü bir sevdayı Yarıda bırakmak belki Sır Çam ruhu ormana Bir çocuk Gür uhu Hiç istemediği bir oyuna Zar afet atılır gibi Parçalanıp dağılırken zamana Sevdiğim her şey Karnına düştüğüm ilk ana benziyor Kül aktı bir kere rüzgara Kınından sıyrılan bıçak Beni annemin Dünyaya terk ettiği yere Bırak usulca