Barbar Çağ

Uyuyorsun Uyuduğunu bilmeden... Ne kadar aydınlık yüzün, rüyânda, Acabâ gülüyor musun? Ya, neler bıraktın ardında, Ne kadar şanslısın Biliyor musun? Bebeğim, kış geldi, gökler ağlıyor; Mazlûmun âhından kan kırmızı kar Güneş dünyâmıza değdi değecek; Son buldu sefâhat: Mahşere beş var Yarın... Âh... Yarın... Emin değilim; Güzel bir dünyâ bulacağından bile Bilsen, inandığı safsatalar adına Cana kıyan ne insanlar var İnsan olmaktan kendisi çoktan çıkmış, İnsan olmasın diye Çocukları öldürüyor adamlar Uyuyorsun Uyuduğunu bilmeden... Ne kadar mâsum yüzün Ne kadar temiz... Ya artık yetim, ya artık öksüz Kardeşlerine de huzur Hiç değilse şu, yüzündeki kadar Diliyor musun?